Crisissen als kans voor vernieuwing

 

De post-corona periode is bij uitstek geschikt om ons af te vragen of de structuren, processen, methodes en procedures, nog wel adequaat zijn. 

Een goed begin van elk zelfonderzoek is om te kijken hoe we momenteel omgaan met strategie. Is dat een verplichte jaarlijkse tweedaagse? Gelardeerd met ontelbare slides, cijfers, en grafieken, waarmee we de toekomst trachten te bezweren? Participatief of sturend? 

Allemaal prima zolang het goed werkt voor jouw onderneming, d.w.z. zolang je een houvast kan creëren, een kompas waarop we kunnen varen. 

Maar wat moeten we nu doen? 

 

Elke strategie vooronderstelt dat we een beeld van de omgeving hebben zoals we denken dat die er zal uitzien. Is die omgeving “stabiel”, dan kunnen we plannen en een route uitstippelen. Is die “evoluerend, dan moeten we met meerdere parameters rekening houden. Dit is denken in scenario’s. 

De wereld waarin we post-corona terechtkomen, is de “dynamische” wereld. Ze kan alle richtingen uitgaan. In deze context is strategie eerst en vooral een oefening in (proberen te) verstaan en interpreteren, checken met anderen en “sense making”: letterlijk een betekenis trachten te geven aan wat op ons afkomt. Bij gebrek aan duidelijkheid is het dus niet verstandig om nu onherroepelijke beslissingen te nemen. De kans dat je ernaast zit is vrij groot. Ondertussen moet de organisatie zodanig gebouwd worden dat snel schakelen een evidentie wordt. De besluitvorming moet vlot verlopen, bureaucratie mag niet vertragen. We stoten hiermee onmiddellijk op de dilemma’s: hoe kan je in het kader van de participatie zoveel mogelijk mensen betrekken, en tegelijkertijd het proces voldoende licht en snel houden? Flexibel zijn in strategische beslissingen betekent ook dat de interne werkwijze zodanig moet herdacht worden dat de coördinatiemechanismen en communicatiekanalen hierop georganiseerd zijn. Wat bedrijven de laatste weken hebben laten zien is bewonderenswaardig. Wat we kunnen onder druk, zou ook zonder deze “sense of urgency” mogelijk moeten zijn.

 

Eén gouden regel bij dit alles: houd het eenvoudig. In een wereld die steeds complexer wordt, overleven de simpelste regels. Kies, en beperk het aantal niet onderhandelbare principes – tot bewijs van het tegendeel.